ارزش های یک ملت

چند روزی است که با مجموعه مصاحبه های آقای حسین دهباشی در برنامه خشت خام آشنا شده ام . این مصاحبه نه همچون مصاحبه های پر زرق و برق، در استودیوهای مدرن برگزار شده است و نه با قضاوت و پیش داوری درباره مصاحبه شونده همراه است و مجری تنها در نقش مستمعی است که صاحب سخن را بر سر ذوق می آورد تا با شور آنچه را که در خفایای ذهن دارد بر زبان آورد -یک وجه متمایز کننده با صدا و سیما - و این خفایا بسیار از ظواهری که تلویزیون و سایر رسانه ها بیان می کنند به حقیقت نزدیک تر است . این مصاحبه ها که به عنوان تاریخ شفاهی یا هر چیز دیگری که آن را بخوانند شناخته می شوند، حرف دل افرادی است که کمتر مجال یافته اند تا از منظر خود وقایع را شرح دهند . یک فرمانده بلند مرتبه ارتش در زمان جنگ و یا یک سیاست مدار مشهور به حاشیه رفته و یا نماینده یک اقلیت کمتر دیده شده . این مصاحبه ها حرف های یک ملت است و وجه مشترکی که در همه این افراد میبینیم - که از قضا همگی انسان هایی بزرگ و بعضا بسیار تاثیر گذار بر آن چیزی هستند که ما امروز جمهوری اسلامی ایران می خوانیم- ،آن است که اینها همه ایرانیند نه شیعه و نه ولایت مدار . همه آنها برای ایران آبرو داده اند رشادت به خرج داده اند و حرف های آنان غرور ایرانی بودن را که سالیانی است به فراموشی سپرده بودم را دوباره زنده می کند.

این روزها روزهای یادآوری جنگ است و تلویزیون در همه برنامه ها با فرماندهان بزرگ جنگ که آن روزها بسیار جوان بوده اند مصاحبه می کند اما هیچ کدام آنگونه که ناخدا صمدی درباره گریه کردنش در هنگام دستور عقب نشینی از خرمشهر حرف می زد مرا با خود همدل نکرده اند.

او حرفی از اینکه به چه چیزی اعتقاد ندارد نزد اما گفت که ایران را دوست دارد و برای ایران حاضر به مرگ بوده است آیا او سزاوار ستایش نیست ؟

ای کاش می توانستم به شکلی از آقای حسین دهباشی به خاطر آگاهی و حس خوبی که ایجاد کرد تشکر کنم . امیدوارم این راه ارزشمند را ادامه دهد.

محکمه...